Appa and Amma in Germany


P.S (Pre-script): With this article, I am breaking one of my protocols – To avoid writing anything personal.

It was always my dream to see my parents travel Europe. Each time I would travel to Europe, they would join me till Bengaluru Airport gate and see me off along with 100 pictures. During each such visit, I would make myself the promise to invite them soon. The almost-planned-visit in the last year got cancelled due to various limitations and constraints which anybody living here would imagine. As there was graduation ceremony was arranged this year, I just did not want to take any chances this time. So the planning phase much earlier.

Organising a European trip for typical, traditional Indian parents is anything but easy. If they are South Indian vegetarians then the problem just becomes bigger given the limited options as most of the Indian restaurants are basically North Indian. From choosing the right season for visit, the right places to visit, suitable accommodations, the right atmosphere and what not. The planning would be similar to taking care of grown up kids. I arranged for everything possible from Germany and of course thanks to Anna (elder brother) and Attige (Sister in law) for being the support system on the other part of world. The visa was, therefore, stamped months before their arrival. But I was never at ease.

I must write a little more about my parents for better understanding. Imagine someone being stubborn, innocent, annoying, funny and multiply that combination by a factor over 1000 and it could be my father. With a very rural background and hardly stable family, neither did he have the privilege of good education nor the opportunity to learn the so-called social etiquette. My mother, though comes from a small village, had the support from her husband to study her post graduation after having two kids. She started working as a teacher and ended up as a head of the school while my Appa worked at Iron and steel factory. Now they both are enjoying their retirement life. Thus they share a cute unconventional love story though they have different perceptions on various aspects.

As the number of days for their arrival reduced, my anxiety only increased. Apparently I was more worried about my father. How could he possibly manage to take a long flight? What if he does something unintentionally which is quite offensive to others (due to cultural difference)? Because he barely speaks good English, what if he ends up in a situation but is in no position to explain? How is he going to survive with bad English and absolutely no German in Germany for nearly 3 months?

Did I forget to mention that I arranged for their visit for 3 months despite knowing the situation well? Oh, and also that I am myself stubborn, mostly more than my Appa?

While my Appa and Amma were happily busy updating their friends about their visit to daughters’s home, I was cautiously busy parent-proofing my apartment, my plans, my schedule – basically my life for next 3 months. It just could not get any more exciting!

Advertisements

How elections in America exposed Feminism


During the presidential election campaign, all feminists wholeheartedly supported Hillary Clinton. To be the first woman to head the most powerful country is definitely a positive change for all. But there were arguments supporting her as future president because of being a woman. Pardon the naivety but wasn’t the feminist movement started to fight against the very same philosophy? Less pay, limited recognition and restricted opportunities -All these discriminations were made because of being a woman. If unfair treatment of women is not acceptable then how is special privilege for women justified? Sure, big changes like these need an extra push. But the entire media, liberals-left wing, artists, establishment, strong endorsement from current president Obama himself were already covering that part.

The author is no fan of Donald Trump (far from it). Some of his comments on women are too horrible to even put them here. Unsurprisingly, he received enough backlash from media, liberals-leftists and of course feminists. On the other hand, Mrs.Clinton’s attitude towards her husband’s affairs with women or that she defended a man accused of raping a minor girl were not condemned by these feminists. Condoning these acts while continuing the targeted attack on the other side is just the start of hypocrisy.

Defeat of Hillary could be attributed to many factors. Some of her controversial decisions in career, shady financial deals, infamous emails scandal, increasing healthcare price, proposing estate tax up to 65% or calling millions of Americans as basket of deplorables could have contributed to her failure. While she did express regret for that statement, damage was already done. Social Media responded with many people calling themselves as deplorable xyz. Calling names, branding voters as racists, sexists, xenophobics hardly helped her win many hearts. A silly conclusion like all those who voted for Trump are sexists, racists therefore is yet another deplorable blunder. This viral article also presents similar thoughts. The theory of feminists that Hillary lost the election because she was a woman sounds very hollow and stupid especially because Clinton herself has blamed FBI director Comey for her loss.

Classical case of feminists hypocrisy though is their reaction after Trump won the election. While it is natural to be upset with the result, some of them went ahead to defame Mrs. Trump by posting her nude pictures online, mocking her for being an immigrant soft porn actress. Were they presenting a good terrorist-bad terrorist analogy to feminism as well? How is this treatment not considered as discrimination? Is feminism restricted to elite women where people like Melanie Trump deserve no respect? Isn’t the success of Kellyanne Conway for being the first woman ever to run a republican presidential campaign worth appreciating? Has feminism turned into a blind movement where women with different ideologies, conservative background, lower socio-economic status are not welcome?

The supposedly conservative and developing country, India elected her first woman prime minister, Indira Gandhi, way back in 1966. Since her independence in 1947, India has granted equal voting rights to women while rich developed country like Switzerland made women voting possible only from 1971. While there are talks going on in India to extend maternal from current 12 weeks to 26 weeks, America decided to provide maternal leaves of 12 weeeks only from this year. Yes, from 2016. Europe, though termed traditional as compared to US, has Angel Merkel leading European Union over a decade and Theresa May now heading the Britain. With women unfriendly laws where abortion is illegal, American women have more serious problems that need urgent attention. For feminism movement is truly successful only when lives of common women are made better.

Him and Her


He likes her. He cannot possibly live without her. She knows this. She feels the same way.

She has given him more power than the rest. He enjoys the privilege. He would take things for granted. He would try to control her with the very same power. For each little conquer, he thinks he has won her. He believes that he dominates her. She warns him, each time, in her own way. But he fails to read the signals. He ignores odd behavior and moves ahead with an incredible attitude. He makes the same mistakes.

The day he messes up big, she would take him down along with the rest. They too, though with no major involvement, would pay price for his mistake. She is too powerful to lose. She would explode. She would take everything, leaving nothing behind.

This has happened before. This will happen again. He doesn’t learn. She doesn’t forget. He comes back again in a new era. She hopes it will be better this time. It goes on..

The inimitable relationship between the man and the nature.



Read it again with the new perspective. Guess ‘the rest’ 🙂

For those who missed – ‘She feels the same way’ doesn’t mean she can’t possibly live without him. It just means she too feels he can’t live without her 😉

 Needless to say, the picture is symbolic, depicts the limit to which he can (?) get her

IMG_20160605_181304_HDR.jpg
Ammersee

The Brahminical Anomaly


       Karnataka media, these days, is busy reporting an incident where Brahmins ate goat meat while performing somayaga in Matturu (Sanskrit village of India). My friend shared a post in Facebook which read – I am not sure what is the reason behind this outrage. Is it because ‘Brahmins’ ate goat meat while performing Somayaga or Brahmins ‘ate goat meat’ while performing Somayaga or Brahmins ate goat meat while performing ‘Somayaga’. In any case, it isn’t unconstitutional, so why make a fuss. But this news is being discussed ‘religiously’ for days in all channels. If you are wondering why did this receive minimal coverage in national level, we live in a country where Delhi’s odd-even policy gets more media attention than Chennai floods. Though there are documented proofs which do not agree with the story played by media, they are not even being reported. Also, who needs facts anyway?

    Coming from the Brahmin family, I have faced several personal attacks over the years. Even as a kid, there would be arguments of caste criterion among ‘big people’ for not selecting me for things as simple as competitions in the school. This continued all through my career at various levels. Recently in twitter, when I was discussing my article with Mr. Vishweshwar Bhat (co-incidentally also a Brahmin) a senior editor of a leading Kannada newspaper, someone just trashed both of us saying that I must be a Brahmin too (a good guess, let me admit) and that I was interacting with him only because we belonged to the same community. That person of-course ignored the fact that each of the articles in my blog has over 1000 hits or that the editor has always encouraged people from different backgrounds or that this person too is free to share his write-ups with him.

   When I was new to twitter, I was quite shocked to see such blatant display of hatred towards the community by the ’eminent journalists’ and ‘liberals’. My experience was very similar to this OpIndia article. But I was still hopeful that the artists, irrespective of their background, would stand up for each other during tough times. That was until what I saw today. When Mr. Vivek Agnihotri tried to screen his movie in a university, he was attacked, injured and his car vandalized. While he needed all the support, the national award winning artists were justifying the violent act. Some of them even ridiculed him by bringing the ‘Brahmanvaad’ into the equation. In our country, ‘liberals’ (a person who treats everyone as equal beyond social norms) insult the ‘liberty’ of a community/religion while artists (a person who creates art, breaking all barriers of language, nationality) insult fellow artists for belonging to this community. Honestly, their hypocrisy is pukeworthy. Blaming/stereotyping all Brahmins for every nonsense is as ridiculous and illogical as targeting all Muslims for every terror activity.

    The customs of oppression that were practised years before are almost extinct. In-fact the term oppression itself is inapplicable these days, given the situation where many of the positions in the government are now held by the ‘lower caste’ to manage people including the so called ‘upper caste’ ones. Although the country itself is trying to move ahead by democratically electing a PM of lower caste (Narendra Modi), the left-leaning and liberal nexus has managed to induce the hatred against one community (extending to religion) among fellow citizens since decades. Some of the ‘senior’ journalists have openly told that they hate Brahminism poison in all forms and it is unconstitutional. Anyone at their will can humiliate the community to any extent and get away with it. In many cases, they are rewarded and promoted as social reformers. They have created an eco-system where our thoughts are systematically controlled through media, academics. For everything that is wrong in the society, it is promptly associated with the community. Why take responsibility for anything or work on reforms when there is a scapegoat readily available?

    It isn’t a good feeling when you are targeted often for your background. But I am, nevertheless, fortunate to have a loving family and sensible people (of varied nationalities and community) around me. This helped me for not ending up as a person having hatred against any culture/religion/country. I know there are millions like me in India and all over the world who share the similar feeling. But I guess I do understand their pain. When they have had to atleast once use Brahmninical Microsoft products to write an article ridiculing Brahminical phenomenon or to atleast ‘Google’ to check and ignore the facts. The Brahminical anomaly inevitably embedded in the society.

 

 

ಅಭಿಮಾನಿ “ದೇವರುಗಳಿಗೆ” ಒಂದು ಪತ್ರ


ಈ ಲೇಖನ ಶುರು ಮಾಡುವ ಮೊದಲು ಸಣ್ಣ ಪೀಠಿಕೆ.

“ಗೋಧಿ ಬಣ್ಣ ಸಾಧಾರಣ ಮೈಕಟ್ಟು” ಅಥವಾ “ಯೂ ಟರ್ನ್” ಚಿತ್ರ ತಂಡದೊಂದಿಗೆ ನನಗೆ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ವೈಯುಕ್ತಿಕ ಪರಿಚಯವಾಗಲೀ, ಪ್ರಯೋಜನವಾಗಲೀ ಇಲ್ಲ.
ನಾನು ಕನ್ನಡ ತಾಯಿಯ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಪುತ್ರಿ. ನಮ್ಮ ನಾಡಿಗೆ, ಭಾಷೆಗೆ, ಕಲೆಗೆ ಸದಾ ಒಳಿತು ಆಶಿಸುವ ಕನ್ನಡತಿ.

ಶೀರ್ಷಿಕೆಯಲ್ಲಿರುವಂತೆ ಇದು ನನ್ನ, ನಿಮ್ಮಂತಹ ಅಭಿಮಾನಿಗಳಿಗೆ ಇರುವ ಪತ್ರ. ಕಾಕತಾಳೀಯವಾಗಿ ಇಂದು ಅಣ್ಣಾವ್ರ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬ. ಅವರೇ ಯಾವಾಗಾಲೂ ಅಭಿಮಾನಿ ದೇವರುಗಳೆಂದು ಸಂಬೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಈ ರೀತಿ ಸಂಬೋಧಿಸಿ ನಾನು ಪತ್ರ ಬರೆಯುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಉಂಟಾಗಿದ್ದು ಮೊನ್ನೆಯ ಘಟನೆಯಿಂದ.
ನಡೆದದ್ದು ಇಂತಿಷ್ಟು: ಗೋಧಿ ಬಣ್ಣ ಚಿತ್ರ ತಂಡದವರು Facebookನಲ್ಲಿ ಪ್ರಚಾರ ನಿಮಿತ್ತ ಒಂದು ಲೇಖನ ಬರೆದಿದ್ದರು. ಅದಕ್ಕೆ ಬಂದ ಬಹಳ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ಹೀಗೆ ಬರೆದಿದ್ದರು – ‘ಒಂದೋ ಚಿತ್ರ ರಿಲೀಸ್ ಮಾಡಿ, ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ಈ ಥರ ಬರೆಯೋದು ನಿಲ್ಸಿ. ತುಂಬಾ ದಿನದಿಂದ ಕಾಯ್ತಾ ಇದ್ದೀನಿ. ಹೀಗೆ ಇದ್ರೆ ನಾನು ಫಾಲೋ ಮಾಡೋದು ನಿಲ್ಲಿಸ್ತೀನಿ, ಎಷ್ಟೋ ಜನ ಆಗಲೇ ಈ ರೀತಿ ಮಾಡಿದಾರೆ’ ಇದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರವಾಗಿ ತಂಡದವರು ತಮ್ಮ ಕಷ್ಟದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ವಿವರಿಸಿದರು.

ಆದರೆ ವಿಷಯ ಅದಲ್ಲ. ಅಭಿಮಾನಿಗಳು ತಮ್ಮ ಇಷ್ಟಕ್ಕೆ ಬಂದಂತೆ ಮಾತನಾಡೋದು  ಎಷ್ಟು ಸರಿ ? ಇಲ್ಲಿ ಇವರ ಮಾತುಗಳು ಕೀಳುಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಇಳಿದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ತಮಗೆ ಸಹನೆಯಿಲ್ಲದೆ ಇರುವುದಕ್ಕೆ ಚಿತ್ರವನ್ನೇ ನೋಡದೇ ಇರುವಂತೆ ಇವರು ಧಮಕಿ ಕೊಡುವುದು ಹೇಗೆ  ಸರಿ ? ಇಲ್ಲಿ ಉದಾಹರಣೆಗಾಗಿ ಈ ಘಟನೆ ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ನಮ್ಮ ಬೆಳ್ಳಿತೆರೆಯ ಮಂದಿ ನಿತ್ಯವೂ ಇಂತಹುದನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ವೈಯುಕ್ತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ (ಅವರ ಹೆಂಡತಿಯ, ಮಕ್ಕಳ ಸಮೇತವಾಗಿ) ಅವರಿಗೆ ನೇರವಾಗಿ, ಯಥೇಚ್ಚವಾಗಿ ಅವಮಾನಿಸುವ ಜನರೂ ಇದ್ದಾರೆ. (ತಮ್ಮ ನೆಚ್ಚಿನ ಕಲಾವಿದರು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕಳಪೆ ಪ್ರದರ್ಶನ ಕೊಟ್ಟರೂ ಅವರನ್ನು ದೇವರಂತೆ ಕಾಣುವ ನಮ್ಮ ಅಕ್ಕ-ಪಕ್ಕ ರಾಜ್ಯದ ಜನರು ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ). ಅಭಿಮಾನಿ ದೇವರುಗಳೆಂದು ಅಣ್ಣಾವ್ರಂಥ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮರು ಕರೆದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಂತೆ ಮಾತಾಡುವುದನ್ನು ಹೇಗೆ ಒಪ್ಪಬೇಕು ? ಹೀಗೆ ನಿತ್ಯ ಬೈಗುಳ ತಿಂದು ನಮ್ಮೊಡನೆ ಇದ್ದು, ಮುಂದಿನ ಚಿತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುವ ನಮ್ಮ ಚಿತ್ರರಂಗದದವರ ಮನಃಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನಿಜಕ್ಕೂ ಪ್ರಶಂಸಿಸಬೇಕು.

ಒಳ್ಳೆಯ ಚಿತ್ರ ನೋಡುವ ನಮ್ಮ ಕಾತರಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅದನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವ ತವಕ ತಂಡದ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇರುತ್ತದೆ. ಅವರ ವರ್ಷಾನುಗಟ್ಟಲೆ ಪ್ರಯತ್ನದ ಹೂವೊಂದು ಅರಳುವ ಮೊದಲೇ ಹೀಗೆ ಹೊಸಕಿ ಹಾಕುವ ಮೊದಲು ಅದರ ಹಿಂದಿನ ಹೋರಾಟವನ್ನು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸುವುದೇ ಸಾಹಸ ಕಾರ್ಯ. ಅದರಲ್ಲೂ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳ ತಯಾರಿಕೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ತಪಸ್ಸಿನಂತೆ. ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳ ಶೋಚನೀಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹೊಸ ವಿಷಯವಲ್ಲ. ದೊಡ್ಡ ಮಟ್ಟಿನ ಲಾಭದ ಸಾಧ್ಯತೆಯಿಲ್ಲದಿರುವುದರಿಂದ ಜಾಸ್ತಿ ಹಣ ಹೂಡಲು ನಿರ್ಮಾಪಕರ ಹಿಂಜರಿಕೆ. ಸೀಮಿತ ಹಣದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಕಥೆಯನ್ನು ನಿರೂಪಿಸುವ ಒತ್ತಡ ನಿರ್ದೇಶಕರಿಗೆ. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಲಾವಿದರಿಗೂ ಹೊಸ ಪ್ರಯೋಗ ಮಾಡುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಕಡಿಮೆ. ಇನ್ನು ಲೇಖಕರು, ಸಾಹಿತ್ಯಕಾರರು, ಸಂಗೀತ ನಿರ್ದೇಶಕರು, ಗಾಯಕರು, ಇನ್ನಿತರ ಹತ್ತು ಹಲವು ಸಹಕಾರಿ ತಂಡಗಳ ನೂರಾರು ಸದಸ್ಯರು ಎದುರಿಸುವ ಕಷ್ಟಗಳು ಸಾವಿರಾರು. ಇದನ್ನು ಮೀರಿ ಚಿತ್ರ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಹೊರಟು ನಿಂತರೆ ಪರ ಭಾಷಾ ಚಿತ್ರಗಳ ಹಾವಳಿ. ಬೇರೆ ಭಾಷೆಯ ಜೋರು ಅಲೆಗಳ ಪ್ರಭಾವದಲ್ಲಿ ಕೊಚ್ಚಿ ಹೋಗದೆ ನಿಂತರೂ ಕೊನೆಗೆ ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳ ಕೊರತೆ. ಇವೇ ಕಾರಣಗಳಿಂದ “ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಗೋಧಿ ಬಣ್ಣ ಸಾಧಾರಣ ಮೈಕಟ್ಟು” , “ಯೂ ಟರ್ನ್” ನಂಥ ಚಿತ್ರಗಳು ತೆರೆ ಕಾಣಲು ಹೆದರಿವೆ. ಸರಿಯಾದ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಕಾಯುತ್ತಿವೆ. ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ಇದು ಒಬ್ಬಿಬ್ಬರ ಕಥೆಯಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಯ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ನಮ್ಮ ನಾಡಿನಲ್ಲಿಯೇ ಇಂಥ ಸಮಸ್ಯೆಯಿರುವುದು ದುರಂತ.

ಇಂಥ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರ ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವ ಸಾಹಸಕ್ಕೆ ಕೈ ಹಾಕಿರುವ ಇವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ಅತ್ಯವಶ್ಯಕ.
ಬೆಳ್ಳಿತೆರೆಗೆ ಬರ ಬಂದಂತಾಗಿ ಬಹಳ ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದಿವೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗಷ್ಟೇ ತುಂತರು ಹನಿಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಚಿತ್ರಗಳು ಬರಲಾರಂಭಿಸಿವೆ. ನಮ್ಮ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹದ ಮೂಲಕ ಜೋಪಾನವಾಗಿ ನೀರೆರೆದು ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರ ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷದ ಹೆಮ್ಮರವಾಗಿ ಬೆಳೆಸುವುದು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಕರ್ತವ್ಯ. ಚಿತ್ರ ವರ್ಗದವರಿಗೆ ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಬೆಂಬಲ ಕೊಡಲು ಆಗದಿದ್ದರೂ ಅವರಲ್ಲಿ ಕನಿಷ್ಠ ನಕಾರಾತ್ಮಕ ಭಾವನೆ ಮೂಡದಂತೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸೋಣ.

ಸಿರಿಗನ್ನಡಂ ಗೆಲ್ಗೆ ಸಿರಿಗನ್ನಡಂ ಬಾಳ್ಗೆ!
ಜೈ ಕರ್ನಾಟಕ ಮಾತೆ.

ದಸ್ ಶಿಕ್ಸಾಲ್


ಏರ್ ಬಸ್ ನಲ್ಲಿ ರಿಸರ್ಚ್ ಥೀಸಿಸ್ ಮಾಡುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಾಗ ನನಗೆ ಸಹಜವಾದ ಸಂತೋಷ. ಸುಂದರವಾದ ಮ್ಯೂನಿಕ್ ನಗರದಲ್ಲಿ ಜೀವನ ಮಾಡುವ ಅವಕಾಶ ಬೇರೆ. ವಾಸಿಸಲು ಸುಮಾರು ನೂರು ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಹಳೆಯದಾದ ಮನೆ ಸಿಕ್ಕಾಗ ನನ್ನ ಉತ್ಸಾಹ ಉತ್ತುಂಗಕ್ಕೆ. ಹಳೆಯ ವಸ್ತುಗಳ ಮೇಲಿನ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಮೊದಲೇ ನನ್ನ ಹಳೆಯ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ  ತಿಳಿಸಿದ್ದೇನೆ. ನೂರಾರು ವರ್ಷದ ಹಳೆಯ ಮನೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಸಾವಿರಾರು ನೆನಪುಗಳು. ಇದರ ಜೊತೆಗೆ ಎರಡನೇ ಮಹಾಯುದ್ಧದ ಆಘಾತಗಳು, ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳ ತೀವ್ರತೆಗಳಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೇ ಮನೆಯ ಜನರ ಅದೆಷ್ಟೋ ಹುಟ್ಟು-ಸಾವು, ನೋವು-ನಲಿವುಗಳನ್ನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಕಂಡು, ಭಾಗವಾಗಿ, ತನ್ನೊಳಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹುದುಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವ ಮನೆಯಿದು.

ಯಾವುದೇ ಆಡಂಬರವಿಲ್ಲದೇ, ಹಳೆಯತನದೊಂದಿಗೆ ಆಧುನಿಕ ಅವಶ್ಯಕತೆಯನ್ನು ಜತೆಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ ಈ ಮನೆ. ಸದ್ಯ ಇಲ್ಲಿ ೯೭ರ ಹರೆಯದ ಅಜ್ಜಿಯ ವಾಸ. ಮನೆಯ ಕೆಲಸದ ಹುಡುಗಿಗೆ ಒಂದು ಕೋಣೆ. ಮೇಲಿನ ಮಹಡಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮನೆ. ಆಫೀಸಿನಿಂದ ವಾಪಾಸು ಬಂದ ಮೇಲೆ ಅಜ್ಜಿಯೊಂದಿಗೆ ನನ್ನ ಮಾತುಕತೆ. ಪ್ರತಿ ಸರ್ತಿ ಸಿಕ್ಕಾಗಲೂ ಮುಗುಳುನಗೆಯೊಂದಿಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಅವರು ಬರಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಕಣ್ಣು, ಕಿವಿ ಅಷ್ಟು ಚುರುಕಾಗಿರದೆ, ಓಡಾಡಲು ಕಷ್ಟವಿದ್ದರೂ ಉತ್ಸಾಹಕ್ಕೆ ಎಂದೂ ಕೊರತೆಯಿಲ್ಲ. ನಿತ್ಯದ ಅಡುಗೆ ಸಹ ತಾನೇ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅಂಗಳದಾಚೆಯಿರುವ ಸೇಬಿನ ಮರದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದಿರುವ ನೂರಾರು ಸೇಬುಗಳನ್ನು ಆಗಾಗ್ಗೆ ಹೆಕ್ಕಿ ತಂದು ಜ್ಯಾಮ್ ತಯಾರಿಸುತ್ತಾರೆ. ನನಗಾಗಿ ಒಂದು ದಿನ ಗಾಜಿನ ಬಾಟಲಿನಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟ ಜ್ಯಾಮ್ ಬಹಳ ಸವಿಯಾಗಿತ್ತು. ಮತ್ತೊಂದು ದಿನ ನಾನು ಮಾಡಿದ ಶ್ಯಾವಿಗೆ ಪಾಯಸ ಕೊಟ್ಟಾಗ ಅದೆಷ್ಟು ಸಂತೋಷ ಅಜ್ಜಿಗೆ ! ಅದಾದಮೇಲೆ ಸುಮಾರು ಹೊತ್ತು ಪಾಯಸ ಮಾಡುವ ವಿಧಾನದ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಇನ್ನೊಂದಿಷ್ಟು ಚರ್ಚೆ.

ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಸಂಭಾಷಣೆಯನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ನೋಡಿದರೆ ಅವರಿಗೆ ಗಾಬರಿ ಆದೀತು. ನನ್ನ ಜರ್ಮನ್ ಭಾಷಾಪ್ರಬುದ್ಧತೆ ಈಗಷ್ಟೇ ಮಾತು ಕಲಿತ ಮಗುವಿನಂತೆ. ನನ್ನ ಜರ್ಮನ್ ಭಾಷೆ ಸೊಗಸಾಗಿದೆಯೆಂದು ಪ್ರತಿ ಮಾತುಕತೆಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಹೇಳಿದರೂ ಸಹ, ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಲು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆಂಬುದು ನನ್ನ ಸಂಶಯ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅರ್ಥ ಆಗದ ಕ್ಲಿಷ್ಟ ಪದ ಪ್ರಯೋಗ ಮಾಡಬೇಕಾದಾಗ ಅವರು ತನ್ನ ಇಂಗ್ಲೀಷು ಭಾಷೆಯನ್ನು ನೆನೆಯುತ್ತಾರೆ. ಯುದ್ಧದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಷ್ಟದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಉಂಟಾದಾಗ ಅಮೇರಿಕಾ ಮೂಲದ ಕುಟುಂಬವೊಂದರಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜಿ ದಿನ ನಿತ್ಯದ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಇಂಗ್ಲೀಷಿನ ಪರಿಚಯ. ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪುಟ್ಟ ಜರ್ಮನ್- ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಶಬ್ದಕೋಶವೊಂದಿದೆ. ಆ ಮನೆಯೊಡತಿ ಮತ್ತು ಅಜ್ಜಿ ಇದರ ಸಹಾಯದೊಂದಿಗೆ ಸಂಭಾಷಣೆ ಮಾಡುತ್ತಿದರಂತೆ. ಮನೆಯೊಡತಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಜ್ಜಿಯ ಮಕ್ಕಳಿಗೆಂದು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಹಣ್ಣು, ತಿಂಡಿಗಳನ್ನು ಈಗಲೂ ನೆನೆಯುವರು.

ಅಜ್ಜಿಯ ನೆನಪಿನ ಪಯಣದ ಸಾಥ್ ನೀಡಲು ಒಳಾಂಗಣದಲ್ಲಿರುವ ಅದಾರೋ ಬಿಡಿಸಿರುವ ಅಜ್ಜಿಯ ತಾಯಿಯ ಚಿತ್ರದಿಂದ ಹಿಡಿದು, ತನ್ನ ತಂದೆ- ಅಣ್ಣನ, ಹಳೆಯ ಗೆಳತಿಯ ಛಾಯಾಚಿತ್ರಗಳು ಸೇರಿವೆ. ಆ ಚಿತ್ರಗಳ ಹಿಂದಿನ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಕಥೆ, ವಿವರಣೆಗಳೆಲ್ಲಾ ನಮ್ಮ ಸಂಭಾಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದು ಹೋಗಿವೆ ಎಂಬುದು ಸೂಚ್ಯ. ನನ್ನ ಕಥೆಯಿಂದ ಶುರುವಾದ ಆ ದಿನದ ಮಾತುಕತೆ, ಅಜ್ಜಿ ತನ್ನ ಗಂಡನನ್ನು ಮೊದಲ ಸಲ ಭೇಟಿಯಾದಲ್ಲಿಗೆ ತಲುಪಿತು. ಕ್ರಮೇಣವಾಗಿ ಯುದ್ಧ ಸಮಯದ ಅಸಹಾಯಕತೆ, ಭೀಕರತೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅವರು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತ ವಿವರಣೆ ನೀಡಿದರು. ಕಾಕತಾಳೀಯವಾಗಿ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ Running from the Home  ಎಂಬ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಓದುತಿದ್ದೆ. ಇದೇ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಆಸ್ಟ್ರಿಯ ದೇಶ ತೊರೆದು ತನ್ನ ತಾಯಿ, ತಮ್ಮನೊಂದಿಗೆ ನಾಜಿಗಳ ಕಣ್ತಪ್ಪಿಸಿ ಅಮೆರಿಕಕ್ಕೆ ಹೋದ ಹುಡುಗಿಯ ಆತ್ಮ ಚರಿತ್ರೆಯದು. ಈ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಪರಿಸ್ಥಿಯ ಭೀಕರತೆಯ ಪರಿಚಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಸಾವಿರಾರು ಜನ ತಮ್ಮದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡರು. ಯುದ್ಧದ ಎರಡೂ ಕಡೆಯಲ್ಲಿ ಸಾವು ನೋವು. ಅಜ್ಜಿ ತನ್ನ ಗಂಡನನ್ನು ಇದೇ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿಯೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡರು. ಯುದ್ಧ ಮುಗಿದ ನಂತರದ ಅವರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಷ್ಟಕರವಾಯಿತು. ಮನೆಯ ಬಡತನದ ಜೊತೆಗೆ ತನ್ನೊಬ್ಬಳ ಹೆಗಲ ಮೇಲಿದ್ದ ಕುಟುಂಬದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಬೇರೆ. ಯುದ್ಧದ ಮೊದಲು ಕೇಶಾಲಂಕಾರದ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವರು ಯುದ್ದದ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಸಾಮಾನಿನ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕಾಯಿತು. ನಿಯತ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜಿಯ ಕಾಲಿನಲ್ಲಿ ತೊಂದರೆಯಿದೆಯೆಂದು ಕಂಡುಬಂದು ಮತ್ತೆಂದೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬಾರದಾಗಿ ಸೂಚನೆ ಕೊಟ್ಟರಂತೆ. ಒತ್ತಾಯಪೂರ್ವಕ ನಿವೃತ್ತಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ನಂತರ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ತಿಳಿದು ಬಗೆಹರಿಸಲು ಹೊರಟವರಿಗೆ ಇಂದಿಗೂ ಸಮಸ್ಯೆ ಏನು ಎಂಬುದೇ ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿದಿಲ್ಲವಂತೆ.

ಮಾತನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸುತ್ತಾ ‘ನನ್ನಮ್ಮ ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ಒಬ್ಬಳೇ ಇರಬಾರದೆಂದು ಸಂಬಂಧಿಕರ ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರವೇ ಮನೆ ಮಾಡಲು ಆಲೋಚಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೂ ಸಹ ಕೊನೆಗೆ ನಾನು ಒಂಟಿಯಾದೆ’ ಎಂದರು ಅಜ್ಜಿ. (ಸದ್ಯ ಅಜ್ಜಿಯ ಮಗ ದೂರದ ಊರಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಕುಟುಂಬದೊಂದಿಗೆ ವಾಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಮನೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಸಂಬಂಧಿಕರ ಮನೆಯಿದ್ದರೂ ಸಹ ಅದು ಹೆಸರಿಗಷ್ಟೇ) ಈ ಮಾತು ಕೇಳಿದಾಗ ನನಗೆ ಅಳು ತಡೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಂದ ಕಣ್ಣು, ಕಿವಿಯಿರುವುರಿಂದ ನನ್ನ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಬಂಧವಿರಲಿಲ್ಲ. ಸ್ನೇಹಿತರ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಆಲಿಸಿ ಸಮಂಜಸ ಪರಿಹಾರ ನೀಡುವ ನನ್ನ ಸೈಕಲಾಜಿಕಲ್ ಥೆರಪಿಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ ಪ್ರಯೋಜನಕ್ಕೂ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಯಾವ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ನಿಲುವು ಪಡೆಯಲು ಹೇಳಲಿ ? ಗತಕಾಲದ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿದರೆ ಯುದ್ಧ, ಅದರಿಂದ ಗಂಡನ ಅಗಲುವಿಕೆ ಅಥವಾ ಭವಿಷ್ಯದೆಡೆಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಅವರ ಅನಿಶ್ಚಿತ ಆರೋಗ್ಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ. ಯಾವುದೇ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನೀಡಲು ಭಾಷಾಜ್ಞಾನದ ಕೊರತೆ ಬೇರೆ. ಏನೂ ಹೇಳಲಾಗದೇ ಹಾಗೆಯೇ ಕೂತಿದ್ದೆ. ಮೌನ ಗೀತೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಅಜ್ಜಿ “But I have you” ಎಂದರು. “Yes, yes ofcourse” ಎಂದು ತೊದಲಿದೆ. ಒಮ್ಮೆಗೇ ಧನಾತ್ಮಕ ವಿಚಾರದೆಡೆಗೆ ತಿರುಗಿದ ಅವರ ಯೋಚನೆಗೆ ಮೆಚ್ಚುಗೆ, ಜೊತೆಗೆ ಇಂಗ್ಲೀಷಿನ ಪ್ರಯೋಗಕ್ಕೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಉಂಟಾಯಿತು. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜ ಅಜ್ಜಿಯರ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವ ಅದೃಷ್ಟ ಇಲ್ಲದ ನಾನು ಈ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಸೇರಿದ್ದೇ ಒಂದು ರೀತಿಯ ವಿಧಿವಿಲಾಸ ಎಂದು ಹೇಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಜರ್ಮನ್ ಪದ ನನಗೆ ಹೊಳೆಯಲಿಲ್ಲ. ಬಹಳಷ್ಟು ಗೊಂದಲಮಯ ಪದ – ಪ್ರಸ್ತಾಪವಾಗಿ, ನನ್ನ ಮೊಬೈಲ್ನಲ್ಲಿ ಬ್ಯಾಟರಿ ಇಲ್ಲದಾಗಿ ಕೊನೆಗೆ ಅಜ್ಜಿ

ಯ ಅದೇ ಶಬ್ದಕೋಶದ ಮೊರೆ ಹೋಗಬೇಕಾಯಿತು. ನಮ್ಮ ಈಗಿನ ಉಪಕರಣಗಳು ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಯೋಜನಕ್ಕೆ ಬಾರದಿದ್ದರೂ ಪುಸ್ತಕಗಳು(ಅದೆಷ್ಟೇ ಹಳತಾದರೂ) ಎಂದಿಗೂ ಕೈ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂತೂ ಇಂತೂ ಸಿಕ್ಕಿತು ಬೇಕಾದ ಪದ – ಶಿಕ್ಸಾಲ್. ಅಜ್ಜಿಗೆ ಇದನ್ನ ಓದಿ ಹೇಳಿದಾಗ ಹೌದೆಂದು ಉದ್ಗಾರ ತೆಗೆದರು.

ಸದ್ಯದ ನಮ್ಮ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿದರೆ ನನಗೆ ಸೋಜಿಗವಾಗುತ್ತದೆ. ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಬದ್ದ ವೈರಿಗಳಾಗಿದ್ದ ಫ್ರಾನ್ಸ್ ಮತ್ತು ಜರ್ಮನ್ ದೇಶಗಳು ಈಗ ಜೊತೆಗೂಡಿ ಕೋಟ್ಯಂತರ ರೂಪಾಯಿ ಹೂಡಿ ಏರ್ ಬಸ್ ಮೂಲಕ ಪ್ರಪಂಚದಾದ್ಯಂತ ವಿಮಾನ ಹಾರಿಸುತ್ತಿವೆ. ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ಲಕ್ಷ ಸೈನಿಕರು (ಆಂಗ್ಲರ ಆಣತಿಯಂತೆ) ಜರ್ಮನಿಯ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡಿದ ದೇಶದಿಂದ ಬಂದ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜಿಯೊಂದಿಗೆ ವಾರ್ತಾಲಾಪ ಮಾಡುವುದೇ ವಿಶಿಷ್ಟ. ಇದು ವಿಧಿವಿಲಾಸವಲ್ಲದೇ ಮತ್ತೇನು ? ಮನೆಯ ಕೆಲಸದ ಹುಡುಗಿಗೆ ಆಕೆಯ ಜರ್ಮನ್ ಓದಿನಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯ ಸಹಾಯ ಮಡುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೇ ನನ್ನ ದೈನಂದಿನ ಕೆಲಸ ಕಾರ್ಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತನಗೆ ತಿಳಿದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅಜ್ಜಿ ಸಲಹೆ, ಸೂಚನೆಗಳನ್ನು ಕೊಡುವರು. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸತತವಾಗಿ ಎದುರಾದ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿ, ಅದರ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯನ್ನು ಮೀರಿ ನಿಂತ ಅವರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಜೀವನ ಪ್ರೀತಿಯ ಜೀವಂತ ಉದಾಹರಣೆ. ಕಂಡು ಕೇಳಿರದ ಜನರ ಯಶೋಗಾಥೆಯ ಬದಲು ನಮ್ಮ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತಲಿನ unsung heroes ನನಗಿಷ್ಟ. ನಿನ್ನ ಕಥೆಯನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕೆಂದಿರುವೆ, ನಿನ್ನ ಚಿತ್ರ ತೆಗೆಯುತ್ತೇನೆಂದು ಆ ದಿನ ಹೇಳಿದಾಗ, ತಾನು ತಲೆ ಬಾಚದಿರುವ ಕಾರಣ ಚಿತ್ರ ಅಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬಾರದೆಂಬ ಕಾಳಜಿ ಅಜ್ಜಿಯದು. “ಆಬರ್ ಓಮ, ದೂ ಬಿಸ್ತ್ ಶ್ಯೋನ್” (ಆದರೆ ಅಜ್ಜಿ, ನೀನು ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದೀಯಾ) ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ ಅದೇ ಮುಗುಳ್ನಗೆ. ಯಾರಿಗೆ ತಾನೇ ಆ ಮುಖದಲ್ಲಿನ ಸರಳ ಸೌಂದರ್ಯ ಕಾಣದು ?

ವಿದೇಶದಲ್ಲಿನ ಅನ್ಯ ಭಾಷೆ, ಊಟ ಉಪಚಾರ, ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಅಪರಿಚಿತ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಹೀಗಿರುವ ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಮಾತುಗಳೇ ಆಪ್ಯಾಯಮಾನ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ೪ ತಿಂಗಳ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸಿಕ್ಕ ಈ ಮನೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಡುವಾಗ ಮನಸ್ಸು ತುಂಬಿ ಬಂದಿತು. ಅದೇನೋ ಹೇಳಲು ಅಜ್ಜಿಯು ನನ್ನನ್ನು ಕರೆದುದನ್ನು ನೋಡಿ, ನನ್ನ ಜಾಗಕ್ಕೆ ವಾಸಿಸಲು ಬರಲಿದ್ದ ಹೊಸ ಹುಡುಗಿ ‘ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ Babysitting. ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಹಾಗಾದಲ್ಲಿ ನಾನು ಈ ಮನೆಗೇ ಬರುವುದಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ನನಗೆ ಹೇಳಿದಳು. ಅಜ್ಜಿಯ ಸ್ವಾಭಿಮಾನ, ಉತ್ಸಾಹದ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ವಿವರಿಸಲು ಹೊರಟೆ. ಆದರೆ ಅವಳು ಈ ಸಂವೇದನೆ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಕಮ್ಮಿ. ಹಾಗಾಗಿ ‘ಅವರು ನಿನಗೆಂದೂ ಹೊರೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಮಾತು ಮುಗಿಸಿದೆ. ನನ್ನವರು ಅದಾವಗಲೋ ಮಾಡಿದ ಸಣ್ಣ ಕೆಲಸವನ್ನು, ನಾನು ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಡುವ ಕೊನೆಯ ದಿನ ಸಹ ಅಜ್ಜಿ ನೆನೆದರು. ಇಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕ ವಿಷಯವನ್ನು ಸಹ ನೆನಪಿರಿಸಿಕೊಂಡ ಅವರ ನಮ್ರ ನಡತೆಗೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಉತ್ತರವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇದು ನಿನ್ನ ಮನೆಯೇ, ಯಾವಾಗ ಬೇಕಿದ್ದರೂ ಬಾ ಎಂದು ಪದೇ ಪದೇ ಹೇಳಿದರು. ಏನೂ ಹೇಳಲಾಗದೇ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದೆ. ತವರು ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಟಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಅಜ್ಜಿಯ ಅವಿರತ ಉತ್ಸಾಹ, ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಅವರ ಗುಣ ನಮ್ಮಲ್ಲಿಯೂ ಮೂಡಲಿ ಎಂಬುದೊಂದೇ ಆಶಯ.

The chronicles of clothes. And others.


As I try to clean up my wardrobe during the leisure, a small world of mine flashes in front of me. Many moments attached to these clothes coupled with the colours of the present make the experience lot more sweeter. The journey is so wonderful that I often end up digging those bits and pieces of the past that are lost somewhere in that pile.

That tie shared by the bunch of guys during the campus interview or the wedding – Many unforgettable events like these are signed by the clothes for the record. As the dress stays longer, the bundle of memories keep increasing. That’s why my affinity towards old clothes is directly proportional. This (weird for others) attitude of mine is criticized by many of my girl friends. My mom, fed up of this and realizing that none of her scoldings were making any impact, went on to write an obituary to one of my old Salwar Kameez herself. But of course she is still not aware of the fact that I am wearing one same dress in all of my Driver’s License, Ration card, Voter’s ID and Passport. Her unawareness was obvious since I could wear this to my office regularly until that unfortunate day when it came torn from the wash.

The way relationships become deeper with time, my association with clothes too has only gone stronger. My clothes and the relationship – this has raised questions on whether I am too emotional. The people around me support this thought with their argument which sounds similar to ‘ಹೇಳಲು-ಹೆಚ್ಚೇನಿದೆ-ಹುಚ್ಚು-ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ’ (What more can be said, the madness has only increased). Nevertheless, all of us are somehow attached to some old stuff in one or the other way. My mom, who has so much love for old utensils, never tries to replace them with the new ones (so much so that some new ones were donated to others to make some space) is one such example. All these are nothing but different shades of my good old thought ‘A little craziness is necessary in life’.

When I went on a quest to add a new member to this world, I had to go through the trouble like never before. All I wanted was to buy a plain white top. Although searched at best shopping outlets of Bengaluru during different seasons, only to find nothing that impressed me. For those of you who are presuming about my shopping preferences, I belong to that group of species who chose a Saree for her D day within 10 minutes of the first shop that we visited (not a bit of exaggeration) while the elder sister in law spent more than few hours visiting most of the shops to buy a saree for herself for the same occasion. So finding a white top should have been an easy task. The presence of enormous number of shopping malls did not help me either. Infact all these only complicated the process. This is when I realized that searching for a anything simple is very complicated these days.

On a random day, I stumbled upon this book “Paradox of choice” by American psychologist Barry Schwartz. Once, he went to a shop to buy jeans. Ignorant of all the current options as he was shopping after many years, he was naturally shocked when the salesman asked him which among the options “slim fit, easy fit, relaxed fit, baggy or extra baggy, button fly or zipper fly, stone washed, acid washed or distressed, tapered , shaded or regular, boot cut or skinny” would he prefer. Apparently alien to all these options, he spent a lot of time to try each of these to decide. Though he did buy good jeans, he had to invest a lot of time and effort making him doubtful of his decision, dissatisfied and less happy.

He further explains that instead of solving the plight of the customer, the scenario in market is infact getting complicated by the addition of more choices, options in the name of consumer freedom. Millions of permutations and combinations are possible from thousands of brands and flavours to buy something as simple as salad dressing. The issue gets bigger and bitter for complex products like electronics and other domains. It is getting more and more difficult to buy anything that brings satisfaction. The impact of this on serious issues like health, education and career is quite alarming. This speaks volumes on the trauma one has to go through to take any decision that affects life. It may happen that no final decision is made owing to better choices or it may leave one dissatisfied with that they have. It is scary when one thinks of the upcoming market trends and their strategy to attract customers in the never ending sea of options which is too big to swim across and drowning drawing us closer every moment.

The key to solve this is to have simple expectations, take decisions at the earliest, having very less or no regrets. It saves time, effort and helps us make better memories. The thoughts on clothes took a long detour. Its time to get back to the new pile of clothes and the moments. My best wishes to you on your journey.

Is it just #mychoice


Dear Deepika Padukone,

First of all, thank you so much for the effort. Despite your tight schedule because of your upcoming film (quite a funny coincidence), you had the time to stand up for a social cause.

I watched your film/video today and found it depressing. It’s your choice to wear the clothes you like, you say. I would have been so happy to see a woman wearing a Saree or a Hijab saying it is her choice to wear them. I know some young women who choose to wear the traditional clothes not because “they’re supposed to” or “being asked to” but because they they like it. Why were the traditional attires not presented as an alternative choice? Or was it just assumed that if one is traditional then it is not their choice? Doesn’t this give a horribly wrong impression that if one is traditional then they’re oppressed? Doesn’t this make all these women feel inferior?

Then comes the most contradicting part of the video. You say it is your choice to have sex outside of marriage. It sure is. More than being a choice, it is adultery. But the question is, why marry someone with such desires in the first place? Have you forgotten the way you accused someone of not being loyal to you (in a relationship) and how you ended up getting hurt? Also, since when did the marriage just meant sex or confined to one’s choice? When it is just about one, then the other one disappears. Oh by the way, how subtly the saree girl comes at this part with a naughty smile when you say sex before marriage. Some dumb stereotyping here. To love temporarily or to lust forever is your choice. It is my choice here to not comment on its consequence in your relationship.

To have a baby or not is your choice. Do you seriously believe that you can possibly have a baby with no man involved? Also, if you are talking about a baby while you are in a relationship isn’t it sensible to ask the other person too? What if he surprises you by saying he would love to be a part of it? The women community is not just focused on the choices which are described here. All are not privileged enough to have these choices in the first place. There are many genuine issues like education, health, career identity and many more which definitely need priority over these. It may surprise you (since it is not considered in the film) that a woman could be an obstacle for another woman in her path. There are several such instances where the women from the so-called modern society have trouble in accepting the lower class women or sometimes just the traditional women. There are many incidents where the English speaking women looking down upon the native language speaking women. I have personally met women from different countries like Italy, France, Germany, Iran, China and Srilanka. Some of them have trouble speaking impeccable English (the way a modern woman like you speaks) and they are all more comfortable speaking in their native languages. While we respect their individuality, don’t you think a woman who only speaks Kannada or Punjabi or Bhojpuri also deserves the same respect? In the name of breaking Stereotype of the traditional mind-set, an equally stupid stereotyping is growing at the other end. Unless we accept and respect every woman, irrespective of her background, socio-economic status or education, how can we stand united against other discrimination?

Finally and most importantly, why is feminism generally related to being anti-men? Yes, many sufferings of women are influenced by men. But that never justifies blaming all men every time for every misfortune. For every such incident that has happened, there are many men who have spoken against it and have tried to do their part to make the world a better place. In addition, I personally know many men who genuinely follow and celebrate the principle of women empowerment in their everyday lives much better than the other women around. My mother, who has a rural background, was the first woman to hold a professional degree in her village. My dad’s support and encouragement which helped her to become the principal of a school eventually is no less a contribution. His efforts have extended to his children, never differentiating between me and my brother. In fact I can even proudly say that I always had an advantage over my brother which stays true even to this day. Daddys’ are partial to daughters you see. You too have acknowledged the support you received from your father during the release of the same video. By simply branding all men as the root cause for every issue, or portraying them like they are the enemies, aren’t you insulting all such men who are whole heartedly working towards this cause? Don’t you think that not mentioning the positive role of a man in a woman’s life is the biggest blunder in the video?

Being modern does not mean being selfish and definitely not to the extent of opposing the other gender altogether. Modernity need not have to do anything with appearance either. It is being able to address the problems with a new perception. As a woman, I do have limitations and likewise there are limitations associated with a man. Accepting a limitation will only make you and me stronger. My best wishes for your upcoming film. Hope it wins many hearts.

– A proud woman

P.S. This article of mine was published on the website OpIndia.com as a response to Deepika Padukone’s video “My Choice”.

ಮುಕ್ತ ಆಶಯ ಪತ್ರ


ಆತ್ಮೀಯ ಪ್ರತಾಪರವರೇ,

ಮೊದಲ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಭರ್ಜರಿ ಜಯ ಸಾಧಿಸಿ ಸಿದ್ದುಗೆ ಗುದ್ದು ಕೊಟ್ಟಿರುವುದಕ್ಕೆ ಹಾರ್ದಿಕ ಶುಭಾಶಯಗಳು.
‘ಬೆತ್ತಲೆ ಜಗತ್ತಿ’ನ ಮೂಲಕ ಸಮಾಜ, ರಾಜಕೀಯದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಇತಿಹಾಸದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯ ಜೊತೆಗೆ ನಿಖರ ಪುರಾವೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಅಂಕಣ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಿದ್ದಿರಿ. ಇಂದಿನ ಯುವ ಜನತೆಗೆ ರಾಜಕೀಯದ ಆಳ ಅರಿವು ಇಲ್ಲವೆಂಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ನುಡಿಗೆ ಅಪವಾದದಂತೆ ನಿಮ್ಮ ಲೇಖನ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದಿರಿ. ‘ಹೆಮ್ಮೆಯ ಹಿಂದೂ’ ಎಂದು ಕಂಡುಬಂದರೆ ಅದನ್ನು ಕೇಸರಿ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯಾಗಿ ಬಿಂಬಿಸುವ ಇಂದಿನ ಮುಖ್ಯವಾಹಿನಿಯ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ (mainstream media, MSM) ವಿರುದ್ಧ ನಿರ್ಭಯತೆಯಿಂದ ನಿಂತಿದ್ದೀರಿ. ಪ್ರಕೃತಿ ವಿಕೋಪ ಉಂಟಾದ ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ಮೊದಲು ತಲುಪಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಆರ್ ಎಸ್ ಎಸ್ ನ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಗಳನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಸಿದ್ದೀರಿ. ಸದ್ದಿಲ್ಲದೇ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಮತಾಂತರಗಳಿಗೆ ಮೂಕ ಪ್ರೇಕ್ಷಕನಾಗಿರದೆ ಪ್ರತಿಭಟಿಸಿ, ಜನರಿಗೆ ತಿಳಿಸಿ ಪತ್ರಕರ್ತನ ಕರ್ತವ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸಿದ್ದೀರಿ. ಕೊಡಗಿನ ಬಗ್ಗೆ ಕೇವಲವಾಗಿ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಬಂದಾಗ ಕಠಿಣ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನೀಡಿ ಕರ್ನಾಟಕದ ಏಕತೆಯನ್ನು ಸಾರಿದ್ದೀರಿ. ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರ ವಿರುದ್ಧ ಯುದ್ಧ ಸಾರಿದಂತೆ MSMನವರು ತೇಜೋವಧೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿದ್ದಾಗ, ನೀವು ಮೋದಿಯವರನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುತ್ತ ‘ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಯಾರು ತುಳಿಯದ ಹಾದಿ’ ಎಂಬ ಪುಸ್ತಕವನ್ನೂ ಬಿಡುಗಡೆಗೊಳಿಸಿದಿರಿ. ಸೂರ್ಯನ ಪ್ರಕಾಶದಂತಿರುವ ಭೈರಪ್ಪನವರ ಜ್ಞಾನ ಬಂಡಾರವನ್ನು, ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಿರದ ಅವರ ಅಭಿಮಾನಿ ಬಳಗವನ್ನು ಸಹಿಸಲಾಗದ ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದ ಬುದ್ಧಿ(ಮಾಂದ್ಯ)ಜೀವಿಗಳು ಟೊಳ್ಳಾದ ಟೀಕೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದಾಗ ಅದರ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದೀರಿ. ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಲು ಹಿಂಜರಿಯುವ, ಕೀಳರಿಮೆಯೆಂದು ಭಾವಿಸುವ ಇಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರ ಭಟ್ ರವರ ಜೊತೆಗೂಡಿ ಕನ್ನಡ ದಿನಪತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಕ್ರಾಂತಿ ಮಾಡಿದ್ದೀರಿ.

ಈ ರೀತಿಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಿಂದ ಬಂದ ನೀವು ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಿದಾಗ ಅನೇಕ ಆಯಾಮಗಳ ಸನ್ನಿವೇಶ ತೆರೆಯಿತು. ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ತರಬೇಕಾದರೆ ಅದರ ಭಾಗವಾಗಿರಬೇಕಾದ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಜೀವಂತ ಉದಾಹರಣೆ ಸಿಕ್ಕಿದಂತಾಯಿತು. ರಾಜಕಾರಣದಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಹುಳುಕುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿಯುವ ಜನರೇ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಾಗಿ ಸುಧಾರಿಸಬಾರದೇಕೆ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಜನರಿಗೆ ಉತ್ತರ ನೀಡಿದಂತಾಯಿತು. ಹೊಸ ದಿಗಂತದತ್ತ ನಿಮ್ಮ ಪಯಣ ಪ್ರಾರಂಭವಾದಂತೆ ಕಂಡಿತು. ಆದರೆ..

ರಾಜಕಾರಣಿಯಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಹಲವರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿತ್ತು. ನೀವು ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಭುತ್ವ ಇಲ್ಲದವರೆಂದು ಗೇಲಿ ಮಾಡಿದರು. ಅನುಭವವವಿಲ್ಲದ ಯುವಕನಿಂದ ಕಠಿಣ ಸವಾಲು ಬರಲಾರದೆಂಬ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದರು. ಆಗಿನ್ನೂ ನಿಮ್ಮ ಕಾರ್ಯವಿಧಾನಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅವರಿಗೆ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ.  ಅಬ್ಬರದ ಪ್ರಚಾರದ ಭದ್ರ ತಳಪಾಯದ ಜೊತೆಗೆ ಮೋದಿಯ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ, ಜನಪ್ರಿಯ ತಾಣಗಳಾದ ಫೇಸ್ ಬುಕ್, ಟ್ವಿಟ್ಟರ್ ಗಳಲ್ಲಿ ನಮೋ ಬ್ರಿಗೇಡ್ ನಂಥ ಪ್ರಭಾವಿ ತಂಡಗಳು ಜಾಗೃತಿ ಮೂಡಿಸುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾದವು. ದಿನ ನಿತ್ಯದ ನಿಮ್ಮ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು, ಪತ್ರಿಕಾ ಹೇಳಿಕೆಗಳು, ದೂರದ ಜರ್ಮನಿಯಲ್ಲಿರುವ ನಮಗೂ ಅಷ್ಟೇ ವೇಗವಾಗಿ ಲಭ್ಯವಾಯಿತು. ಸರ್ವಂ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣ ಮಯಂ. ನಿಮ್ಮ ಈ ಕಾರ್ಯನೀತಿ ಕ್ರಮೇಣ ಅಲ್ಲಿಯ ಹಳೆಹುಲಿಗಳಿಗೆ ಬಿಸಿ ತಟ್ಟಿಸಿತು. ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಕೈ ಮೀರಿ ಹೋಗುವ ಆತಂಕ ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಏರಿತೆಂದರೆ ಖುದ್ದು ಮುಖ್ಯ ಮಂತ್ರಿಗಳೇ ನಿಮ್ಮ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಕಡೆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ದೌಡಾಯಿಸಿದರು. ನೀತಿ ಸಂಹಿತೆ ಉಲ್ಲಂಘನೆ ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ತಂಡ ಅವರನ್ನು ಅಟ್ಟಿದ್ದು ದೊಡ್ಡ ಸುದ್ದಿಯಾಯಿತು. ಆದರೂ ಚುನಾವಣೆಯ ಫಲಿತಾಂಶದ ದಿನ ನಮಗೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಕಾಳಜಿ, ಸ್ವಲ್ಪ ದುಗುಡ, ಕಾತರ. ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಚುನಾವಣಾ ಸಮಿತಿಯ ತಾಣದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಭರ್ಜರಿ ಗೆಲುವಿನ ಸುದ್ದಿ ಪ್ರಕಟವಾದಾಗ ಸಂತಸ. ಏಕೆಂದರೆ ಇದು ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಗೆಲುವಾಗಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮಂತೆಯೇ ದೇಶ- ಭಾಷೆ ಪ್ರೀತಿಸುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನ ಗೆಲುವು. ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನ ಕನಸು ನನಸಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯ ಗೆಲುವು.

ದೇಶದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿರುವ ಸ್ಥಾನ-ಮಾನಗಳು ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟೇ. ಕಾವೇರಿ ತೀರ್ಪಿನಲ್ಲಿ ಸೋಲುವುದರಿಂದ ಹಿಡಿದು ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಕಲಿಯುವ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿಲ್ಲವೆಂಬ ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ನಿರ್ಧಾರ. ಈ ಎಲ್ಲ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳಲ್ಲೂ ಕೈ ಕಟ್ಟಿ ಕೂರುವ ಸರ್ಕಾರ ಶಾದಿ ಭಾಗ್ಯದಂತಹ ಯೋಜನೆಯ ಮೂಲಕ ಜಾತಿ – ಮತಗಳ ವಿಭಜನೆ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿದ ಕೈ. ಕರ್ನಾಟಕವೆಂದರೆ ಬೆಂಗಳೂರು ಮಾತ್ರ ಎಂದು ನಂಬಿರುವ ಜನ ಒಂದೆಡೆಯಾದರೆ, ಇದೇ ರಾಜಧಾನಿಯಲ್ಲಿ ತಮಿಳಿನಲ್ಲಿ ಚುನಾವಣಾ ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡಿ ಕನ್ನಡಿಗರನ್ನು ಅವಮಾನಿಸುವ ಹೀನಾಯ ಸ್ಥಿತಿ ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ. ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದ ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮದ ಬಗ್ಗೆಯಂತೂ ಕಡಿಮೆ ಹೇಳಿದಷ್ಟೂ ಒಳಿತು. ಮೈಸೂರಿನ ಭವ್ಯ ಅರಮನೆ, ಜೋಗದ ಜಲಪಾತ, ಗಗನ ಚುಕ್ಕಿ ಭರಚುಕ್ಕಿ, ಮುಳ್ಳಯ್ಯನ ಗಿರಿ – ಇಂಥ ರಮಣೀಯ ಪ್ರವಾಸೀ ತಾಣಗಳು ಸಾಕಷ್ಟಿದ್ದರೂ ಸರಿಯಾದ ನಿರ್ವಹಣೆ ಇಲ್ಲ. ಸಂಗೀತ, ಸಾಹಿತ್ಯ, ಸಿನಿಮಾ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿರುವವರು ಬೆರಳೆಣಿಕೆಯಷ್ಟು ಕನ್ನಡಿಗರು. ಇದರಲ್ಲಿಯೂ ಬುದ್ಧಿ(ಮಾಂದ್ಯ)ಜೀವಿಗಳ ಉಪಕಾರಕ್ಕಿಂತ ಕಾಟವೇ ಹೆಚ್ಚು. ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಬರುವ ಅಚ್ಚ ಕನ್ನಡಿಗರ ಬಗ್ಗೆ ಶಹರಿನವರಿಗೆ ಸಹಿಷ್ಣುತೆ, ಹೆಮ್ಮೆ ಎರಡೂ ಕಮ್ಮಿ. ಬೀದರ್ ನಿಂದ ಚಾಮರಾಜನಗರದವರೆಗೆ, ಕರ್ನಾಟಕದ ಉದ್ದಗಲದ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಏಕತೆಯ ಭಾವ ಮೂಡಬೇಕಿದೆ. ಅರ್ಥಿಕ, ಸಾಮಾಜಿಕ, ಜಾತೀಯ ಸ್ಥಿತಿಗತಿಗಳ ಪರಿವೆಯಿಲ್ಲದೆ ಕನ್ನಡೀಕರಣವಾಗಬೇಕಿದೆ. ಈ ಕ್ರಾಂತಿಯು ಅತಿ ಶೀಘ್ರದಲ್ಲಿ ಆಗಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಉಂಟಾಗಿದೆ.

ಇಂಥ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಗೆಲುವು ಭರವಸೆಯ ಆಶಾ ಕಿರಣ. ಮೋದಿಯವರ ‘ಮೈಸೂರನ್ನು ಪ್ಯಾರಿಸ್ ನಂತೆ’ ಪ್ರಸಿದ್ಧಗೊಳಿಸುವ ಸಂಕಲ್ಪಕ್ಕೆ ನಿಮ್ಮ ನಾಯಕತ್ವದ ಶುಭಾರಂಭ ಸಿಗಲಿ. ಸಮಸ್ಯೆಯ ಮೂಲ, ತೀವ್ರತೆ, ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಅನ್ವೇಷಿಸುವ ನಿಮ್ಮ ಕಾರ್ಯವೈಖರಿಗೆ ಆಡಳಿತ ವರ್ಗದ ಸಹಕಾರ ಸಿಕ್ಕಿ ಧನಾತ್ಮಕ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಉಂಟಾಗಲಿ. ನಮೋ ಬ್ರಿಗೇಡ್ ನಂಥ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಯಶಸ್ವೀ ತಂಡಗಳು ಕೇವಲ ಚುನಾವಣೆಯವರೆಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿರದೆ ನಿಮ್ಮ ಯೋಚನೆ – ಯೋಜನೆಗಳಿಗೂ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹವಾಗಲಿ. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಸುದ್ದಿ ಮಾಧ್ಯಮದ ಅದ್ಭುತ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿದ್ದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳು ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಜನರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ –  ಸಲಹೆಗಳ ವೇದಿಕೆಯಾಗಲಿ. ನಿಮ್ಮ ರಾಜಕೀಯ ಜೀವನವು ಇನ್ನಷ್ಟು ಕನ್ನಡಿಗ ಯುವಕರಿಗೆ ಮಾದರಿಯಾಗಲಿ. ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರು ಗಂಗಾ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿದಾಗ ಅವರು ಮಸೀದಿಗೆ ಹೋದರೆ ಮಾತ್ರ ಸಮಾನತೆ ಎಂದು ವಿವಾದಾತ್ಮಕ ಹೇಳಿಕೆ ನೀಡುವ ಇಂದಿನ MSMಗಳ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಸದಾ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಪರಿಶೀಲನೆಯಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ. ನಿಮ್ಮ ಮೇಲಿರುವ ಗುರುತರ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಸರಿಯಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಿರ್ವಹಿಸುವಿರಿ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯಿದೆ. ಮೋದಿಯವರ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಪಥದಲ್ಲಿ ನೀವು ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿ ಭಾಗವಹಿಸಿ ಸ್ಥಳೀಯ ಪ್ರಗತಿಗಳನ್ನು ಸಾಧಿಸುವ ಮೂಲಕ ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವಿರೆಂಬ ಕನಸಿದೆ. ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಕಾಶ್ಮೀರದಿಂದ ಕನ್ಯಾಕುಮಾರಿಯವರೆಗೂ ಬದಲಾವಣೆಯ ಛಾಯೆ ಮೂಡಿದೆ. ಜಾತಿ – ಧರ್ಮ ಪರಿಗಣಿಸದೆ (ಕಪಟ ಕೋಮುವಾದದ ಬಲೆಗೆ ಬೀಳದೆ), ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ, ಅಹಂಕಾರಿ ಸರ್ಕಾರದ ವಿರುದ್ಧ ದೇಶವೇ ಎದ್ದು ನಿಂತಿದೆ. ಅಭಿವೃದ್ಧಿ, ಸಮಾನತೆಯ ಸಾಮುದಾಯಿಕ ಸ್ವರ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿದೆ. ನಮ್ಮ ಭಾರತ ಸುಭದ್ರ ದೇಶವಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿವೆ. ಮೋದಿಯವರು ಹೇಳುವಂತೆ “ಅಚ್ಛೇ ದಿನ್ ಆನೆ ವಾಲೆ ಹೈ”. ಕೋಟಿ ಕಂಗಳು ಒಳ್ಳೆಯ ದಿನಗಳ ಬರುವಿಕೆಗಾಗಿ ಕಾದು ಕೂತಿವೆ.

ಇಂತಿ,
ಆಶಾವಾದಿ ಕನ್ನಡತಿ.

ಸಂಕ್ರಾಂತಿ


ಮದ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟದ ನಂತರ ಜಗಲಿಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತರು ನಾಗಪ್ಪ. ೨ ವಾರದ ಹಣ ಸಂಗ್ರಹಣೆಯ ವಿಫಲಕಾರಿ ಓಡಾಟ ಮುಗಿದು ದಣಿವಾಗಿತ್ತು. ಮುಖಪುಟದಲ್ಲಿ ಜಿ ಎಸ್ ಶಿವರುದ್ರಪ್ಪ ನಿಧನದ ವಾರ್ತೆ ನೋಡಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಖಿನ್ನರಾದರು. ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಲೋಕದ ಧೀಮಂತ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕಣ್ಮರೆಯಾದ ನೋವು ಇವರಿಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಪೆಟ್ಟು ಕೊಟ್ಟಂತಾಯಿತು. ಭದ್ರಾವತಿಯ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಸ್ತರರಾಗಿದ್ದ ನಾಗಪ್ಪ ಅದೆಷ್ಟು ಸಲ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಜಿ ಎಸ್ ಎಸ್ ಅವರ ಪದ್ಯ ಓದಿ ಹೇಳಿಲ್ಲ. ನಿವೃತ್ತಿ ಆಗಿ ಒಂದು ತಿಂಗಳಷ್ಟೇ ಆಗಿದ್ದರೂ ಹೊಸ ಸಾಹಸಕ್ಕೆ ಕೈ ಹಾಕಿ ೨ ವಾರ ಕಳೆದಿದೆ. ಎಲ್ಲೆಡೆ ನಿರಾಶಾದಾಯಕ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಸಿಕ್ಕಿರುವ ಸದ್ಯದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ದೇವರೇ ಅವರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬೇಕಷ್ಟೇ.

ನಾಗಪ್ಪ ಮೇಷ್ಟ್ರೇ ಎಂದು ಯಾರೋ ಕೂಗಿದಂತಾಯಿತು. ಕತ್ತೆತ್ತಿ ನೋಡಿದಾಗ ಗೇಟಿನ ಹತ್ತಿರ ೨೫-೩೦ ಪ್ರಾಯದ ಯುವಕ ನಿಂತಿದ್ದ. ಒಳ ಬರಲು ಹೇಳಿ ಪೇಪರ್ ಮಡಚಿಟ್ಟು ತಾವೂ ಮನೆಯೊಳಕ್ಕೆ ನಡೆದರು. ಎಷ್ಟೇ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರೂ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ಯುವಕನ ಗುರುತು ಸಿಗಲಿಲ್ಲ ಮೇಷ್ಟ್ರಿಗೆ. ಅವರ ಮುಖಭಾವ ನೋಡಿ ಅರ್ಥವಾದಂತೆ ಅವನು ‘ಬಹುಶಃ ನಿಮಗೆ ನಾನು ಯಾರು ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗ್ಲಿಲ್ಲ ಅನ್ಸತ್ತೆ. ನಾನು ವಿವೇಕ್ ಅಂತ. ಪ್ರೌಢಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ೩ ವರ್ಷ ನೀವೇ ನಮಗೆ ಕನ್ನಡ ಮಾಸ್ತರು. ಆಗೆಲ್ಲ ನಾನು ತುಂಬಾ ತರಲೆ ಇದ್ದೆ. ನೀವು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳಿ ನಮಗೆಲ್ಲ ತುಂಬಾ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ಮಾಡ್ತಿದ್ರಿ.’ ಎಂದು ಮಾತು ಶುರು ಮಾಡಿದ.
ಮೇಷ್ಟ್ರಿಗೆ ಈ ರೀತಿಯ ಹೊಗಳಿಕೆ ಸಾಮಾನ್ಯವೇ. ಅವರ ಕಾರ್ಯವೈಖರಿಯೇ ಅಂಥದ್ದು. ಅವರ ಪಾಠವನ್ನು ಯಾವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯೂ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವಾರಸ್ಯಕರವಾದ ವಿವರಣೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಇವರಿಗಿದ್ದ ಅಪಾರ ಜ್ಞಾನವೂ ಸೇರಿ ಪಾಠವು ಯಾವಾಗಲೂ ಆಸಕ್ತಿದಾಯಕವಾಗಿರುತಿತ್ತು. ಇವರಿಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಪ್ರಿಯ ಶಿಷ್ಯರಿದ್ದಂತೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇವರು ಪ್ರಿಯ ಮಾಸ್ತರರಾಗಿದ್ದರು.

ನಾಗಪ್ಪನವರ ಪತ್ನಿ ಸೀತಾಲಕ್ಷ್ಮಿ ಕುಡಿಯಲು ಮಜ್ಜಿಗೆ ತಂದುಕೊಟ್ಟಾಗ ಇಬ್ಬರೂ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಬಂದರು.ಉಭಯ ಕುಶಲೋಪರಿಯ ಬಳಿಕ ಮಾಸ್ತರರು ಮಾತನಾಡುತ್ತ, ‘ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದ್ದು ಸಂತೋಷವಾಯ್ತಪ್ಪ. ಈಗ ಏನು ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೀಯಾ ?’ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.
‘ನಾನು ಶಿವಮೊಗ್ಗದಲ್ಲೇ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಮಾಡಿದೆ. ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕ ೨ ತಿಂಗಳಲ್ಲೇ ಅಮೇರಿಕಾಗೆ ಹೋಗ್ಬೇಕಾಯಿತು. ಅಲ್ಲೇ ೪ ವರ್ಷ ಇದ್ದು ಈಗ ವಾಪಾಸ್ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ನಿಮ್ಮ ಹತ್ರ ಒಂದು ಸಹಾಯ ಆಗ್ಬೇಕಿತ್ತು’ ಎಂದ ವಿವೇಕ.
ಮೇಷ್ಟ್ರು ‘ಏನು ಹೇಳಪ್ಪ, ನನ್ನ ಕೈಲಾದದ್ದು ನಾನು ಮಾಡ್ತೇನೆ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.
‘ನಾನು ಬಿಡುವಿದ್ದಾಗೆಲ್ಲ ಒಂದಷ್ಟು ಕವನ ಬರೆದಿದ್ದೆ. ಅವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ ಕವನ ಸಂಕಲನ ಮಾಡುವ ಪ್ಲಾನ್ ಇತ್ತು. ಅಮೇರಿಕಾದಿಂದ ವಾಪಾಸ್ ಬಂದಮೇಲೆ ಅದಕ್ಕೆ ಸಮಯ ಸಿಕ್ತು.  ನಿಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲೇ ಈ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿಸ್ಬೇಕು ಅಂತ ತುಂಬಾ ಆಸೆ ಇದೆ ಸರ್ , ನೀವು ದಯವಿಟ್ಟು ಮುಂದಿನ ಭಾನುವಾರ ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಮುಖ್ಯ ಅತಿಥಿಯಾಗಿ ಬರ್ತೀರಾ?’ ಎಂದ.
ತನ್ನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯ ಪುಸ್ತಕದ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದಾಗ ಮೂಡಿದ ಅಭಿಮಾನದ ಜೊತೆಗೆ ಅವನ ಕೋರಿಕೆ ಕೇಳಿ ಮಾಸ್ತರರಿಗೆ ಸಂಕೋಚವೂ ಆಯಿತು. ‘ನೀನು ಇಂಥ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಿರೋದು ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷ. ಆದ್ರೆ ಪುಸ್ತಕ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡುವಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ವ್ಯಕ್ತಿ ನಾನಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಖಂಡಿತ ನಾನು ಬರ್ತೀನಿ. ಆದ್ರೆ ಮುಖ್ಯ ಅತಿಥಿಯಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಪ್ರೇಕ್ಷಕನಾಗಿ ಎಂದರು. ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರಯತ್ನ ಪಟ್ಟರೂ ವಿವೇಕನಿಗೆ ಮಾಸ್ತರರನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಜನ್ನಾಪುರದ ಗಣಪತಿ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಕಲ್ಯಾಣ ಮಂಟಪದಲ್ಲೇ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಇರುವುದಾಗಿಯೂ, ಇಬ್ಬರೂ ಖಂಡಿತ ಬರಬೇಕೆಂದೂ ಹೇಳಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟ.

ಸಂಜೆ ಕಾಫಿ ಕುಡಿಯುತ್ತ ಹೆಂಡತಿಯೊಡನೆ ಹಣ ಕೂಡಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಕೈಗೂಡದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಸ್ತರರು ಹೇಳಿದರು. ‘ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಬಂದಿದ್ದ ಆ ಹುಡ್ಗನ ಹತ್ರ ನೀವು ದುಡ್ಡು ಕೇಳ್ಬಹುದಿತ್ತಲ್ವಾ. ಅವನೇ ನಿಮ್ಮ ಸಮಾಚಾರ ಕೇಳಿದ್ರೂ ಏನೂ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಯಾಕೆ ಹೇಳ್ಬೇಕಿತ್ತು’ ಎಂದು ಸೀತಾಲಕ್ಷ್ಮಿ ಕೇಳಿದರು. ‘ಅವನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಅಷ್ಟು ವಿಶ್ವಾಸ ಇಟ್ಕೊಂಡು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದ. ಅವ್ನ ಹತ್ರ ಈ ಪುರಾಣ ಎಲ್ಲಾ ಹೇಳೋಕಾಗತ್ತಾ. ಅದೆಲ್ಲಾ ಸರಿ ಹೋಗಲ್ಲ ಸೀತಾ’ ಎಂದು ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಹೇಳಿದರೂ ‘ನೀವು ನಿಮಗೋಸ್ಕರ ಕೇಳ್ತಾ ಇಲ್ವಲ್ಲ. ಊರಿಗೆ ಉಪಕಾರ ಆಗ್ಲಿ ಅಂತ ಒಂದು ಲೈಬ್ರರಿ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತ ಇರೋದು. ಅಂದಮೇಲೆ ಅವ್ನ ಹತ್ರ ಕೇಳೋಕೆ ಏನು ಸಂಕೋಚ. ಏನೋ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಹಾಯ ಮಾಡ್ತಿದ್ನೇನೋ’ ಎಂದು ಆಕೆ ತನ್ನ ವಾದ ಮಂಡಿಸಿದರು. ಆಕೆಯ ಸರಳ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಅರಿವಿದ್ದ ಅವರು ಆಕೆಗೆ ತಮ್ಮ ಆದರ್ಶದ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳುವಳಿಕೆ ನೀಡಲು ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಆಕೆಗೂ ಗೊತ್ತು ಅವರ ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯ ಸ್ವಭಾವ. ಸ್ವಂತ ಮಗನ ಹತ್ತಿರವೇ ಕೈ ಚಾಚದ ಅವರು, ಇಂದು ಬಂದವನ ಹತ್ತಿರ ಏನು ತಾನೇ ಕೇಳಿಯಾರು.

ಕನ್ನಡ ಮಾಸ್ತರರಾಗುವ ಮೊದಲೇ ನಾಗಪ್ಪನವರಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅತೀವ ಅಭಿಮಾನ. ಸಮಯ ಸಿಕ್ಕಾಗೆಲ್ಲ ಕನ್ನಡ ಪುಸ್ತಕ ಕೊಳ್ಳುವುದು, ಓದುವುದೇ ಅವರ ಕೆಲಸ. ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಪಠ್ಯೇತರವಾಗಿ ಸುಮಾರಷ್ಟು ಕವಿಗಳ, ಸಾಹಿತಿಗಳ ವಿಭಿನ್ನ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಅದೇ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪರಿಚಯಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ತಮ್ಮಲ್ಲಿದ್ದ ಪುಸ್ತಕ ಭಂಡಾರದ ಪರಿಚಯ ಅವರ ಶಾಲೆಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಿರದೆ ಊರಿನ ಜನಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗಬೇಕೆಂಬುದು ಅವರ ಸದಾಶಯ. ಸುಮಾರಷ್ಟು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಇವರ ಪುಸ್ತಕ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸೇರ್ಪಡೆ ಮಾಡಿ ಒಂದು ಗ್ರಂಥಾಲಯ ಶುರು ಮಾಡುವ ಯೋಜನೆ ಅವರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂತು. ನಿವೃತ್ತಿ ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತಲೇ ಯೋಜನೆ ಕಾರ್ಯರೂಪಕ್ಕೆ ತರುವ ತುಡಿತ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ಬಹಳ ಹಿಂದೆ ಶಿವಮೊಗ್ಗದಲ್ಲಿ ಬಸ್ ಸ್ಟಾಂಡ್ ಹತ್ತಿರವೇ ಒಂದು ಸೈಟ್ ಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಅದನ್ನೇ ಈಗ ವಿಶಿಷ್ಟ ಕನ್ನಡ ಗ್ರಂಥಾಲಯವಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸುವ  ಉದ್ದೇಶ ಇವರದ್ದು. ಈ ಗ್ರಂಥಾಲಯವು ಶಿವಮೊಗ್ಗದಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಭದ್ರಾವತಿಯಲ್ಲದೆ ಸಾಗರ, ಸೊರಬ, ಹೊಸನಗರ, ಶಿಕಾರಿಪುರ, ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿ ಹೀಗೆ ಹತ್ತಿರದ ಬಹಳಷ್ಟು ಊರುಗಳನ್ನು ತಲುಪಿ ಜನರ ಜ್ಞಾನಾರ್ಜನೆಗೆ ಸಹಕಾರಿಯಾಗಲಿ ಎಂಬುದು ಅವರ ದೂರದ ಆಶಯ.

ಮಗನಿಗೆ ತಂದೆಯ ಕನ್ನಡ ಗ್ರಂಥಾಲಯದ ವಿಚಾರ ಗೊತ್ತಾದಾಗ ‘ಐ ಜಸ್ಟ್ ಡೋಂಟ್ ಗೆಟ್ ಇಟ್. ರಿಟೈರ್ ಆದ್ಮೇಲೆ ಸುಮ್ಮನೆ ರೆಸ್ಟ್ ತೊಗೊಳೋ ಬದ್ಲು ಇದೆಲ್ಲ ಯಾಕೆ. ನನ್ನ ಜೊತೆ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬನ್ನಿ ಅಂತ ಹೇಳಿ ಹೇಳಿ ನಂಗೆ ಸಾಕಾಗಿದೆ. ಇದರ ಮೇಲೆ ನಿಮ್ಮಿಷ್ಟ’ ಎಂದು ತನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಹೇಳಿದ್ದ. ತಾಯಿಯದ್ದೂ ಅದೇ ಮನಃಸ್ಥಿತಿ. ಇರುವಷ್ಟು ದಿನ ಮಗನ ಜೊತೆ ಶಹರಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕುವ ಆಸೆ. ಹಳ್ಳಿಯೂ ಅಲ್ಲದ, ಶಹರೂ ಅಲ್ಲದ ಭದ್ರಾವತಿಯಲ್ಲಿ ಈಗ ಏನು ತಾನೇ ಉಳಿದಿದೆ. ಊರಿನ ಬೆನ್ನೆಲುಬಿನಂತಿದ್ದ ವಿ. ಐ. ಎಸ್. ಎಲ್. ಕಾರ್ಖಾನೆ ನಷ್ಟ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವ ವಿಷಯ ಹೊರಬೀಳುತ್ತಿದಂತೆ ಸಹಸ್ರಾರು ಜನ ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಊರು ಸೇರಿದರು. ಮಾಸ್ತರರಿಗೆ ಶಾಲೆ ಕೆಲಸ ಇದ್ದ ಕಾರಣ ಇಷ್ಟು ದಿನ ಇಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈಗ ಅದರ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇಲ್ಲದರಿಂದ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೋಗುವ ಆಲೋಚನೆ ಆಕೆಗೆ. ಇದೆಲ್ಲವನ್ನು ಯಾವತ್ತೂ ಗಂಡನಿಗೆ ಹೇಳಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದರ ಅವಶ್ಯಕತೆಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಾಗಪ್ಪರಿಗೆ ಇವೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿರುವ ವಿಚಾರಗಳೇ.

ಇಷ್ಟು ವರ್ಷ ಇಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದರೂ ಗಂಡನಿಗೆ ಸಿಗಬೇಕಿದ್ದ ಗೌರವ ಸಿಗದೇ ಇದ್ದುದರಿಂದ ಸೀತಾಲಕ್ಷ್ಮಿಯವರಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಜೀವನ ಮುಂದುವರಿಸಲು ಯಾವ ಬಯಕೆಯೂ ಇಲ್ಲ. ನಾಗಪ್ಪನವರಿಗೆ ಹೇಳಿ ಕೇಳಿ ಸಂಕೋಚ ಜಾಸ್ತಿ. ಪ್ರತಿ ವರ್ಷದ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮಾರಂಭದ ಆಯೋಜನೆ ಇವರು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ವೇದಿಕೆಯ ಹತ್ತಿರವೂ ಸುಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದರಿಂದ ಲಾಭ ಪಡೆದ ಮಂದಿ ಅದೆಷ್ಟೋ. ಆದರೆ ನಾಗಪ್ಪನವರದ್ದು ಇದೆಲ್ಲವನ್ನು ಮೀರಿದ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ. ಕೀರ್ತಿ, ಬಿರುದುಗಳನ್ನು ಅಪೇಕ್ಷಿಸಿದರೆ ತಾನೇ ಅವರಿಗೆ ನೋವಾಗುವುದು. ತನ್ನಿಂದ ಸುತ್ತಲಿನ ಜನಕ್ಕೆ ಆದಷ್ಟೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿ ಅದರಲ್ಲೇ ಸಂತುಷ್ಟರಾಗುವವರು ಅವರು.

ಗುರುವಾರ ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯೇ ಆಚೆ ಮನೆಯ ಸತೀಶ ಮಧ್ಯಪ್ರಾಯದ ಒಬ್ಬವ್ಯಕ್ತಿಯೊಡನೆ ಮಾಸ್ತರರ ಮನೆಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದ. ಜೊತೆಗೆ ಬಂದವರು ಬಿಲ್ಡರ್ ಚಂದ್ರಕಾಂತ್ ಎಂಬುದಾಗಿ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಸಿದ. ನೇರವಾಗಿ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದ ಸತೀಶ ಶಿವಮೊಗ್ಗದಲ್ಲಿರುವ ಸೈಟಿನ ಮಾರಾಟ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದ. ಮಾರ್ಕೆಟ್ ನಲ್ಲಿರುವ ಬೆಲೆಗಿಂತ ೫೦೦೦೦ ಹೆಚ್ಚೇ ಕೊಡುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿದ. ‘ನೋಡಿ ಮೇಷ್ಟ್ರೇ, ನೀವು ಆ ಸೈಟಲ್ಲಿ ಅದೇನೋ ಲೈಬ್ರರಿ ಕಟ್ಟಬೇಕು ಅಂತ ಓಡಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೀರಂತೆ. ದೇಣಿಗೆ ಕಲೆಕ್ಟ್ ಮಾಡೋಕೆ ತುಂಬಾ ಜನರ ಹತ್ರ ಹೋಗಿದ್ದೀರಂತೆ. ಅದೆಲ್ಲ ಆಗುವಂಥ ಕೆಲ್ಸನಾ ? ಈ ವಯಸ್ನಲ್ಲಿ ನೀವು ಯಾಕೆ ಕಷ್ಟ ಪಡ್ಬೇಕು. ಇವ್ರು ಅದೇ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಶಾಪಿಂಗ್ ಮಾಲ್ ಕಟ್ಬೇಕು ಅಂತ ಇದ್ದಾರೆ. ಶಿವಮೊಗ್ಗ ಹೊಸದು ಇವ್ರಿಗೆ. ಅದಕ್ಕೆ ನಿಮ್ಮ ಹತ್ರ ನಾನೇ ಕರ್ಕೊಂಡು ಬಂದೆ. ಮಾಲ್ ಇದ್ರೆ ಒಂದು ನಾಕು ಜನ ಓಡಾಡ್ತಾರೆ, ಖುಷಿ ಪಡ್ತಾರೆ. ಕನ್ನಡ ಪುಸ್ತಕ ಯಾರು ಓದ್ತಾರೆ. ನೋಡಿ ಇದೆಲ್ಲ ಈಗ ನಿಮ್ಮ ಕೈಲಿದೆ. ನನ್ನ ನಿಮ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸ ಹೊಸತೇನಲ್ಲ.’ ಎಲ್ಲ ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ ಮಾಸ್ತರರು ಭಾನುವಾರ ನಿರ್ಧಾರ ತಿಳಿಸುತ್ತೇನೆಂದು ಅವರನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿಕೊಟ್ಟರು.

ಶುರುವಿನಲ್ಲಿ ಮಾರಾಟ ಪ್ರಸ್ತಾಪಕ್ಕೆ ನಕಾರಾತ್ಮಕ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನೀಡುವ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ನಾಗಪ್ಪ ಮಾಸ್ತರರಿಗೆ ಸತೀಶ ಹೇಳಿದ ಸತ್ಯಾಸತ್ಯತೆಗಳನ್ನು ತಳ್ಳಿ ಹಾಕಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಜೀವನ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯಕ್ಕೆ ಸಮಯ ಮೀಸಲಿಡುವ ಜನರೇ ಈಗ ವಿರಳ. ಅಂಥದ್ದರಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮಗನನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ ಜನಕ್ಕೆ ಈಗ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ವ್ಯಾಮೋಹ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕನ್ನಡದ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿ ಇರುವವರು ಇನ್ನೂ ಕಮ್ಮಿ. ಇನ್ನು ಯಾವ ಧೈರ್ಯದಲ್ಲಿ ಗ್ರಂಥಾಲಯ ಶುರು ಮಾಡುವುದು?. ಅಷ್ಟಲ್ಲದೇ ಗ್ರಂಥಾಲಯದ ಕಟ್ಟಡ ನಿರ್ಮಾಣ ಆಗಬೇಕು.ತಮ್ಮ ಬಳಿಯಿರುವ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಗ್ರಂಥಾಲಯಕ್ಕೆ ಬೇಕಿರುವ ಇನ್ನಷ್ಟು ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಬೇಕು. ಅದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಹಣ ಹೊಂದಿಸುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ?. ಈಗ ಸಂಗ್ರಹ ಆಗಿರುವ ಹಣ ತಮ್ಮ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದ ಅರ್ಧದಷ್ಟೂ ಇಲ್ಲ. ಶಾಪಿಂಗ್ ಮಾಲ್ ನ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ತಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ಊರಿಗೂ ಲಗ್ಗೆ ಇಟ್ಟ ಬಗ್ಗೆ ನೋವಾದರೂ ಇವತ್ತಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಾಳೆ ಅದು ಆಗುವಂಥದ್ದೇ ಎಂಬ ಕಹಿ ಸತ್ಯ ಗೋಚರವಾಯಿತು. ಭಾನುವಾರ ವಿವೇಕನ ಪುಸ್ತಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಸತೀಶನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವುದಾಗಿ ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು. ತನ್ನ ಪತ್ನಿ ಸೀತೆಯ ಸಹಮತಿಯೂ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು.

ಗಣಪತಿ ಕಲ್ಯಾಣ ಮಂಟಪ ಸುಮಾರು ೧೦೦ ಜನರಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು. ವಿವೇಕ ಅವನಿಗೆ ಪರಿಚಯ ಇದ್ದ ಶಾಲೆಯವರು, ಊರಿನವರು ಮತ್ತು ಹಿತೈಷಿಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಆಹ್ವಾನಿಸಿದ್ದ. ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಶುರುವಾದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ವಿವೇಕ ತನ್ನ ಪುಸ್ತಕದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದ. ಅವನು ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ತರಲೆ ಮಾಡಿದರೂ ನಾಗಪ್ಪ ಗುರುಗಳ ಪ್ರೀತಿಯ ಉಪಚಾರ ಯಾವಾಗಲೂ ತನಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು, ತನ್ನ ಆಗಿನ ಅರೆ ಬೆಂದ ಬರವಣಿಗೆಗೆ ಅವರ ಅನನ್ಯ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ಸಹಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದು, ಹೀಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ಹೊಗಳಿಕೆಯ ಸುರಿಮಳೆಯೇ ಆದಾಗ ತುಂಬಾ ಸಂಕೋಚವಾಯಿತು ನಾಗಪ್ಪ ಮಾಸ್ತರರಿಗೆ. ತಮ್ಮ ಉಪಸ್ಥಿತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲಿ ನೆರೆದಿದ್ದ ಜನರಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುವ ಮೊದಲೇ ಹೊರಡುವ ತಯಾರಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ದಂಪತಿಗಳನ್ನು ವಿವೇಕ ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಕರೆದ. ಎಲ್ಲರ ಒತ್ತಡ, ಕರತಾಡನಕ್ಕೆ ಮಣಿಯಲೇಬೇಕಾಗಿ ಇಬ್ಬರೂ ವೇದಿಕೆಗೆ ಹೋದರು. ಪುಸ್ತಕ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದ ಮೊದಲ ಪ್ರತಿ ಗುರುಗಳಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದ ವಿವೇಕ. ಮೊದಲ ಪುಟದಲ್ಲಿ “ನನ್ನೊಳಗಿನ ಕವಿಯನ್ನು ಮೊದಲು ಗುರುತಿಸಿದ ನನ್ನ ಗುರುಗಳಾದ ನಾಗಪ್ಪನವರಿಗೆ ಅರ್ಪಣೆ” ಎಂದು ಬರೆದಿತ್ತು. ಕಾಲಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ವಿವೇಕನನ್ನು ಬಿಗಿದಪ್ಪಿದರು. ಅತ್ಯಂತ ಭಾವುಕರಾಗಿದ್ದ ಮಾಸ್ತರರು ಅಲ್ಲಿದ್ದವರಿಗೆಲ್ಲ ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳಿ ಹೊರಟರು.

ಸತೀಶನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಿಯೂ ಬಂದರು. ಸೈಟಿನ ವಿಷಯ ಮಾತನಾಡುವಾಗ ಮಾಸ್ತರರ ಮನಸ್ಸು ಮೊದಲಿನಷ್ಟು ಭಾರವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಧನ್ಯತೆಯಿಂದ ತಿಳಿಯಾಗಿತ್ತು. ಒಂದು ರೀತಿಯ ಸಾರ್ಥಕ್ಯ ಭಾವ ಮೂಡಿತ್ತು. ಯಾವುದೇ ಸಂಭಾಷಣೆಯಿಲ್ಲದೆ ಇಬ್ಬರೂ ಮನೆ ತಲುಪಿದರು. ಸಂಜೆ ಹಣ್ಣು ತಿನ್ನುವ ಸಲುವಾಗಿ ಉಡುಗೊರೆ ಬುಟ್ಟಿ ತೆಗೆದಾಗ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಲಕೋಟೆ ನೋಡಿ ತನ್ನ ಗಂಡನಿಗೆ ತೋರಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಪತ್ರ ಓದಿದರು.

‘ಪೂಜ್ಯನೀಯ ಗುರುಗಳೇ,

ನಿಮ್ಮನ್ನು ಎಷ್ಟು ಹೊಗಳಿದರೂ ಸಾಲದು. ನನಗೆ ನಿಮ್ಮಿಂದ ದೊರೆತ ಮಾನಸಿಕ ಧೈರ್ಯ ಸ್ಥೈರ್ಯಗಳನ್ನು ನಾನು ಎಂದೂ ಮರೆಯುವಂತಿಲ್ಲ. ತಂದೆಯಿಲ್ಲದ ನನಗೆ ಆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ನಿಂತ ನೀವೇ ಆದರ್ಶ. ಇಂತಹ ಅಡಿಪಾಯ ಇದ್ದುದರಿಂದಲೇ ನನಗೆ ಇಷ್ಟು ಸಾಧಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು. ಹಾಗಾಗಿ ನಾನು ನಿಮಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಚಿರ ಋಣಿ.
ನಿಮ್ಮ ಗ್ರಂಥಾಲಯದ ವಿಚಾರ ನನಗೆ ತಿಳಿಯಿತು. ನನಗೆ ಸಂಪರ್ಕವಿರುವ ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಹಣ ಸಂಗ್ರಹ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ಇದು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಪುಟ್ಟ ಗುರುಕಾಣಿಕೆಯೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಮುಂದೆ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಸಹಾಯ ಬೇಕಿದ್ದರೂ ನಿಸ್ಸಂಕೋಚವಾಗಿ ಕೇಳಬೇಕಾಗಿ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ವಿನಂತಿ.

ಇಂತಿ ನಿಮ್ಮ ವಿಧೇಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ,

ವಿವೇಕ.’

ಪತ್ರದೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದ ಚೆಕ್ ಮೊತ್ತ ನೋಡಿ ಆಶ್ಚರ್ಯಾನಂದವಾಯಿತು ನಾಗಪ್ಪ ಮಾಸ್ತರರಿಗೆ. ಗ್ರಂಥಾಲಯಕ್ಕೆ ಬೇಕಿದ್ದ ಹಣಕ್ಕಿಂತ ೨ ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚು!. ಮಾಸ್ತರರಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಮಾತೇ ಬಾರದಂತಾಯಿತು. ‘ಸಂಕ್ರಾಂತಿಯ ದಿನವೇ ಗುದ್ದಲಿ ಪೂಜೆ ಇಟ್ಕೊಳ್ಬಬಹುದು ಅಲ್ವಾ’ ಎಂದು ಸೀತಾಲಕ್ಷ್ಮಿ ಕೇಳಿದಾಗ ಆಕೆಯ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ತಲೆಯಾಡಿಸುತ್ತಾ ಸತೀಶನಿಗೆ ತಮ್ಮ ಬದಲಾದ ನಿರ್ಧಾರ ತಿಳಿಸಬೇಕೆಂದು ಹೊರ ನಡೆದರು ಮಾಸ್ತರರು.